Yoruldum..

O kadar düştü ki bana. Her şeyini ben yapayım istiyor. Yemeğini benim yedirmemi, benim sallayıp uyutmamı ki gece bile gözü yarı kapalı iken babası odaya girdiğinde git diyor babasına ve anne diye ağlıyor- arabadan bile inerken benim kucağıma almamı istiyor. Resim yaparken anne yan sandalyede otursun, caillou seyrederken anne hemen yanıbaşındaki koltukta otursun istiyor. 1 hafta arkadaşımın tavsiyesiyle Milupa'nın Gece çayını gece uyuturken içtiği süte karıştırıp içirdik. 1 hafta 5-6 saat kesintisiz uyudu gerçekten de. Acaba çay mı uyutuyor yoksa büyüdükçe düzene mi giriyor sonunda uykuları diye düşünüp kendimce sevindim ümitlendim. Ama işte 1 hafta sürdü. Kayra özüne döndü ne yazık ki:( son 3 gecedir doğru düzgün uyuyamadım. Eskiden daha iyiydi valla. (Şikayet etmemek lazım demek ki hiç) Bir ağlamasına babası kalkıyordu,diğerine ben. Ama şimdi baba etkisiz eleman evde. Sadece ayak işlerini yapıyor şu aralar. "bezini getir,sütünü ısıt,yastığı arkama koy vs" en son ne zaman şöyle uzun rahat bir banyo yaptığımı hatırlamıyorum ben. Hep alelacele ..çünkü Kayra kapıya geliyor ve ağlıyor anne diye. Gece de illa her kalktığında ayakta sallamamı istiyor. Tam uyudu diye ayağımı çekeyim diyorum yavaş yavaş anında uyanıyor ve ağlamaya başlıyor. Kayra ayağımda, otururken de uyuyamıyorum dün -daha doğrusu bu sabaha karşı- halıya uzandım boydan boya, öyle uyumaya çalıştım.Kayra hareket ettikçe de salladım. Daha ne kadar böyle devam edecek diye düşünüp duruyorum. Sabrım kalmadı,sinirim kaldırmıyor artık. Gece olsun istemiyorum bazı geceler..

Bu sabah ağlayarak kalktı yine,kucağıma alayım istedi. Aldım yüzünü çevirdi yüzüme öyle güzel bir "anne" dedi ki geceki tüm sinirim gidiverdi. Allah sağlık sıhhat versin bu günler de geçecek tabi ama yorgunum,uykusuzum ve bu gece de uyuyamayacağımı biliyorum ya, valla yatmak istemiyorum..