It's a Girl!

Evet hamileyim,evet bir kızımız olacak inşallah:) 6 haftalıkken öğrendik,özellikle blog’a yazmadım; malum riskli bir dönem ilk 3 ay..o süreyi atlatalım derken cinsiyetini bile öğrendik. Yazmayı daha da geciktirirsem direk doğumu haber veriyor olacaktım sanırım:)

Aslında bu zamanları detayıyla yazmak istiyorum çünkü çoğu arkadaşım hamileliğin ilk aylarının sonradan pek hatırlanmadığını söyledi. Bense sonradan tekrar tekrar okumak isterim;belki ilerde kızımız da okumak ister kimbilir..

Hamileliğimi 6 haftalıkken öğrendik. 1 hafta sonra da bulantı ve kusmalarım başladı. Herkes 3 aydan sonra geçer,biter dedi. Geçen hafta 3. ayı bitirdim; hala giden, biten bişey yok:)

Neler öğrenmişiz şu sürede bir bakalım..Sabah bulantılarına yapacak hiç birşey yok. Yataktan kalkmam zaten bir seremoni. Hızlı hareket etmek yok; yedikten sonra da hemen yataktan kalkmak yok. oda hava alsın diyerek pencere açılıyor önce; yataktan boş karınla kalkmak yok. Kim ne önerdiyse denedim . Kimi çubuk kraker dedi,kimi grisini,kimi tuzlu kraker. Boş ekmek bile denedim. İşe yaramayınca bişey yemeyeyim bari dedim,nasıl olsa çıkartıyorum; o zaman bile kaçarı yok:)

1 kilo aldım şu 3 ay sonunda. Ben bu gidişle 20-30 kilo alırım hamileliğin sonuna kadar ama karnım acıktığı için yada canım istediği için yediğimden değil..Midem 1 saat boş kalınca hemen bulantı başlıyor; aç mıyım tok muyum farketmiyor; çıkarmamak için acil bişey yemem lazım. Annemin kurabiyelerini ve peynirli poğaçasını hayatımda hiç bu kadar yememiştim heralde:) bu durum hala devam ediyor. Annem haftada bir tepsi tepsi poğaça yapıyor bana:)

Son 1 haftadır süt içebiliyorum neyse ki. Sabahları cornflakes’ime geri döndüm,benden mutlusu yokJ uzun bir zaman simit ve poğaça yemem heralde,o kadar sıkıldım onları yemekten.. Ama hala balık ve bilimum sulu yemekleri yiyemiyorum. Kuru gıda da bayıyor bi süre sonra. İnsan 2 günde bir de köfte yiyemiyor ki canımJ Kumpir de sosissiz ve rus salatasız bişeye benzemiyor. Toksoplazma yüzünden çiğ et yasak. Yemek yasak ya, canım yengen,enişten, kumru,karışık tost istiyor tabi:) Benim gibi çiğ köfte seven biri için de bulgurlu olan çiğ köfteler var; dürüm arasına sarılı yiyip kendinizi kandırabiliyorsunuz. Türk kahvesi de yasak.Fazla çay-kahve de öyle aslında ama poğaçaları açık çayla yiyebiliyorum anca.

En garip şeylerden birisi ise tatlıdan uzaklaşmam oldu. Benim gibi hergün koca bir çikolatayı tek başına yiyebilen birinin canı hiçbir tatlıyı özellikle de çikolatayı istemiyorsa gerçekten bu hamilelik bir sürü değiştiriyor kadında. Ben bile inanamıyorum kendime.

Kokulara olan hassasiyetim son haftalarda azaldı gibi. İlk zamanlarda heryer,her yemek kokuyordu bana ve midem bulanıyordu. Bana her konuda destek olan eşim,bu süreçte de bana çok yardımcı oldu hala da yapıyor sağolsun. Yumuşatıcının kokusu bile bana çok ağır geldiği için çamaşırları da asan, kapısını kapatıp mutfakla ilgimi tamamen kesen, her yemeği oturma odasına tepsiyle önüme getiren de biricik eşim oluyor.Evin bilimum yerlerine koku aldık ama onları da çok sıkmamak gerekiyor bu sefer de o kokudan midem bulanıyor çünkü.Alemim değil mi gerçekten:)

Meyveyi de bir türlü sevemedi bizim kız. Dün yediğim karpuzu çıkarmadım ya ona sevindim çocuklar gibiJ en azından sıvı almış oldu vücudum çünkü litre litre su içmem gerekirken ben 2 bardak suyu zorla içebiliyorum gün boyu:)

Bir de üstümdeki uyuşukluk var tabi. Zaten önceden de saat 10 yatağa kon tarzı biriydim;artık 9-9:30 gibi uykum gelmeye başlıyor. Yataktan kalkıp oturma odasındaki kanepeye uzanıyorum hemen. Çok ilginçtir araba tutmaya başladı beni. Kısa mesafeler değil ama işten eve,ya da evden annemlere gibi uzak mesafeler direk midemi bulandırıyor. Evde yanımda dolaştırdığım leğene; arabada ve çantada tuttuğum poşetlere alıştım artık..

Henüz kendi kıyafetlerimi giyebiliyorum ama önümüzdeki haftalarda yeni bişeyler almak gerekecektir.Karnım giydiğim şeylere göre büyük yada normal görünüyor. Ben de istiyorum tabi hemen büyüsün,hamile kıyafetleri giyeyim, görünce herkes anlasın hamile olduğumu ama daha belli olmuyor.Hamileler için kıyafet sorduğum ama getirdiklerinde bedeni bana hayli büyük olan eşyanın daha küçüğünü sorduğumda “siz de pek hamileye benzemiyorsunuz ama” diyerek beni sorgulayan satıcıyla bile karşılaştım. Şaka gibi:)

12.haftada öğrendik bebeğimizin cinsiyetini. Bir sürü fotoğrafı var şimdiden;hatta en son gittiğimizde 4 boyutlu resmini bile verdi doktorumuz. Kayınvalidem ve küçük kayınbiraderim rüyalarında erkek çocuk görmüştü; biz de Hakanla aramızda kız olacak,yok erkek olacak diye çekişip duruyorduk. Doktor “kız” deyince şaşırdık; ben hep kız diye içimden geçirsem de etrafımdaki herkes erkek diyordu bana bakıp.Ben bile öyle olduğunu düşünmeye başlamıştım son zamanlarda. Gardiş bile eti seviyor ya erkek heralde diye düşünmüştüm diye itiraf etti sonradan.

Babanla anneannen "sen yediklerimi beğenmediğinde ve ben yorgun düştüğümde, "bebiş bi doğsun,poposuna vurucaz" diyorlar beni üzdüğünü düşündükleri için. Merak etme ben izin vermeyeceğim öyle bişeye:) Zaman çabucak geçsin de hadi gel yanımıza..